SOPHIA - 'AS WE MAKE OUR WAY (UNKNOWN HARBOURS)' REVIEWS (15/04/2016, by Chris Hegholtz)
Sometimes it occurs that the distance of time between two releases of one and the same artist makes you kind of feel old. Well, it’s a bit of a cliché to say so (and quite a cheesy way to start a review indeed) but we all know that it’s true. Nowadays, Robin Proper-Sheppard is mostly known and recognised for the beloved music he creates as SOPHIA. And so it’s well worth to mention that it’s been seven years since the release of There Are No Goodbyes and even 20 years since debut album Fixed Water saw the light of day. Therefore, the release of his newest solo work As We Make Our Way (Unknown Harbours) is as much a nostalgic as joyful event.
This emotional ambiguity we might feel regarding SOPHIA’s newest output can also be traced back in the ten new song the record offers. In a recent interview with NBHAP Robin states that it took him some time to really find out what he could write about. Consequently, As We Make Our Way adds some new elements to the project’s beautiful discography. There is of course the melancholy and the personal experience to be found in the music as we know this to be the case from previous SOPHIA records, but the view on these experiences is somewhat broader and so Unknown Harbours turns out to be the first record by Proper-Sheppard that is not exclusively about his own persona. It’s about us. It’s a record about life. Verses like ‘We’re the sum of our choices and the chances we take’ reveal a touch of hope and positivism in times where this is truly needed. Musically, the tracks are often quite minimalist and calm, rather supporting the lyrics than overshadowing SOPHIA’s words. True highlights turn out to be Resisting, featuring a powerful choir towards the end of the song, and The Drifter, a ballad about people of different ages drifting along in their lives. We can be glad that this record is out now. It’s like an old friend paying an unexpected visit and there are good times ahead. Just drift off – who knows what harbours we are yet to reach?

Peek-a-boo-magazine (20/04/16, by Didier Bécu)
To start with big words: the new record of Sophia is fantastic. Troubadour Robin Proper Sheppard considers his latest creation as a "not sad sad record" and for the first time he uses terms like poppy and cynical to describe As We Make Our Way (Unknown Harbours). According to him opinions differ, but those who are wild about it, are extremely enthusiastic about it too!
Although we hear a different (though still recognizable) Sophia on this CD, the music brings you to tears. As We Make Our Way (Unknown Harbours) is the sixth Sophia album, and that after a silence of nearly seven (!) years. According to Robin this is simply because life got in the way, but if you listen carefully to this brand new record, you notice that Robin was just looking for something new. It is not a dark album, according to Sheppard, just one that seeks the darkness in optimism.
Unknown Harbours is a classic instrumental, ideal to prepare yourself for the sledgehammer Resisting: a track with a lot of distortion in which you notice Robin’s love for Swans. It is followed by the beautiful The Drifter, a track that is very autobiographical because the musician nowadays has nowhere to go because of the lack of the necessary papers. Sophia always has something beautiful to offer.
Don't Ask is the ultimate proof of the ultimate love song that is made by this perfect troubadour! California sounds at first hearing as sunny pop song, but it’s not. It's a gibe at Robins hometown where he is obliged to stay, a place Robin hates by the way. St. Tropez/The Hustle is of the same kind, while You Say It's Allright is psychedelics in which you feel the pain. You read that right!
Baby Hold On is another acoustic splendor about his now 19-year-old daughter. As We Make Our Way (Unknown Harbours) is a record that makes a deep impression, one that you will continue to play, day after day!

RifRaf (04/2016, by Bram Vermeersch)
Robin Proper-Sheppard kent het fenomeen van de comeback. Tussen ‘The Infinite Circle’ (’98) en ‘People Are Like Seasons’ (2004) gaapte een gat van zes jaar en sinds ‘There Are No Goodbyes’ (2009) zijn ook weer zeven jaar verstreken. Hoog tijd dus om de Sophia-draad weer op te pikken met een uitstekende herkenbare zesde studio-album waarop ontroerend geweeklaag niet ontbreekt en confronterende openhartigheid opnieuw de meest bepalende speler is. De immer rusteloze Proper-Sheppard komt als geen ander weg met een songtitel als ‘Baby, Hold On’ en simpele waarheden genre “We are all running from something”. De productie mocht weliswaar iets vaker minder gladgestreken maar het (soms te zeemzoetige) brein van Sophia weet gelukkig nog steeds wat een goede popsong is (‘California’) en hij slaagt er nog altijd in om op een bijtende, meeslepende manier te rocken (‘St. Tropez/The Hustle’, ‘You Say It’s Alright’). Het absolute hoogtepunt van ‘As We Make Our Way’ (alternatieve titel: ‘Unknown Harbours’) is evenwel het magistrale en epische ‘Resisting: een topmoment op een album dat - ondanks de meer gepolijste sound – meer dan zijn plaats heeft in de discografie van Sophia.

RifRaf issue 219 (04/2016, by ab)
La dernière fois qu'on a vu Robin Proper-Sheppard, c'était dans un appartement, rue de Campine, à Liège. A l'écouter blablater comment un tel et puis un autre étaient morts dix ans plus tôt, entre des morceaux acoustiques qui se ressemblaient tous un peu, dépareillés de leurs ornements électriques, à le voir montrer le gros doigt et s'arrêter dès qu'un invité sortait un smartphone, on était arrivé à la conclusion qu'on n'avait jamais vraiment écouté ce type et qu'il devait avoir une fameuse carrière derrière lui, du genre qui construit des égos surdimensionnés. Mais il était arrivé à nous faire creuser sa discographie, au point mort depuis 2009. Avec ce nouveau disque, rien de vraiment neuf. Du Sophia classique mais de fort, fort belle facture - toujours majoritairement cette base acoustique et toutes ces couches qui se greffent autour. Sur 'California', on croirait même entendre un inédit des Girls in Hawaii, tandis que les énervés 'St Tropez/The Hustle' et 'You Say It's Alright' font le boulot dans l'autoradio avant le traditionnel morceau de bravoure final, 'It's Easy To Be Lonely', qui monte en puissance sur la corde sensible sans jamais virer au mélodrame, en soi un petit exploit. (05/04/2016, by Ida Stamile)
Camminando in punta di piedi tra le onde di un mare sonoro che fluttua lento e vivo tra gli abissi del suono stesso, dopo un silenzio durato quasi sette anni, ritorna Robin Proper-Sheppard con i suoi Sophia. Lo fa “nuotando” sulla spuma bianca generata da una creatura delicata, posandosi sugli scogli scabri e vivi prodotti da un songwriting dolente e autentico. In As We Make Our Way (Unknown Harbours), così come nelle precedenti produzioni, è proprio la forza delle parole a lacerare l’anima, a creare uno squarcio incisivo e netto tra le note che ondeggiano fra morbidezze e asprezze stilistiche. Permane dunque la cifra identitaria dei Sophia, quella che scorge nei contenuti il suo significato più profondo e che scava, con l’ausilio di oceani acustici e maree di tastiere, nelle immensità della psiche. As We Make Our Way (Unknown Harbours) è tuttavia anche qualcosa di mutevole, di diverso nella sua apertura verso torrenti di synth, nella condivisione di paure e incertezze, mentre un bagliore di positività, netto e vivido, si fa strada nella tristezza dei suoi contorni e nel rimpianto celato delle sue visioni. La poesia strumentale di un pianoforte (Unknown Harbours) naufraga attraverso l’ignoto, tra gli incanti e le tempeste marine di “Resisting” e “It’s Easy To Be Lonely”. “The Drifter” è come il canto di una sirena vagabonda adagiata sulla riva, mentre “Don’t Ask” cicatrizza lo scorrere degli eventi tra le parole del ritornello: “Everybody is running for something” Una batteria marziale danza nella luminosità ritmica di “Blame”, mentre anime sintetiche vagano in “You Say It’s Alright” e il sole della West Coast sembra tangibilmente lambire il brano “California”. In “St. Tropez/ The Hustle” esplode un vero vortice di elettricità, un eco vago e lontano che sembra volgere lo sguardo ai God Machine, per poi adagiarsi sulla dolce e struggente “Baby, Hold On”. Questo nuovo lavoro della band è come l’ancora di una nave attraccata su universi lontani, ma già pronta a salpare verso mete e lidi ancora sconosciuti. In questa traversata di suoni e parole ci sono i vecchi Sophia, ma si scorgono anche nuove strade intraprese e futuri possibili. E c’è infine l’emozione, quella che sanguina all’ascolto e che lascia il posto alla libertà del pianto, perché in fondo: “We could have cried all day, And yeah some days I suppose we did”.

De Standaard (13/04/2016, by Sasha Van der Speeten)
Van veel innovatiedrang hebben we Sophia nooit kunnen verdenken. Maar frontman en enige vaste lid Robin Proper Sheppard kan de tijdgeest achteloos negeren omdat hij over genoeg troeven beschikt: de Brit is een uitstekend songschrijver, een bezield vertolker en een slimme arrangeur. We genieten wanneer de aanvankelijk introspectieve gitaarpop van ‘Resisting’ na bijna drie minuten een stomp in de maag krijgt van een brullende rockgitaar. ‘St.Tropez/The hustle’ verrast dan weer met een onverwacht groovy venijn. ‘And no, the shit don’t get no lighter the older you get’, weet de zanger, want ‘it’s all about the hustle’. Sheppard beteugelt de bedwelmende weemoed van ‘Blame’ vaardig met subtiele percussie. Sowieso een elegante terugkeer.

HUMO (19/04/2016, by Nicolas Quaghebeur)
Vaststelling bij het beluisteren van de eerste nieuwe Sophia-plaat in zeven jaar: Robin Proper-Sheppard is een onverbeterlijke amateur. Nog altijd hetzelfde liedje, die ongeilterd uit z’n privéleven gescheurde teksten (de luisteraar als douchegordijn) en die onzekere stem – je ziet ’m zo door de knieën gaan om de lage noten te halen. En kan iemand hem eens vertellen dat de jaren 90 voorbij zijn en ook bescheiden postrockstormpjes zoals in ‘Resisting’ tegenwoordig
netjes op voorhand op aangekondigd moeten worden?
Man, man, man, dat eeuwige slakkentempo! Dezelfde drums als indertijd bij z’n groepje The God Machine, intussen 22 jaar wijlen. En dan die godvergeten ellende, track na track en plaat na plaat.
We like!
De ellende is op z’n sterkst in ‘Resisting’ en ‘Don’t Ask’, al zal ze wel nooit meer dezelfde tint zwart hebben als in ‘So Slow’ op het Sophia-debuut ‘Fixed Water’. En maar goed ook: net nog eens geluisterd en alweer een perfecte lentedag voor dood achtergelaten. De God Machine-drums ziten in ‘St. Tropez/The Hustle’, waar Proper-Sheppard klinkt als de kwaaie Neil Young van ‘Piece of Crap’. The God Machine is er in onze puberteit trouwens àl-tijd voor ons geweest.
Het slakkentempo, een meer bij nieuwe maan, zet nagenoeg de volledige plaat blank. Een uitzondering is het fraai gepolijste ‘California’, dat weleens een radiohitje zou kunnen worden zoals ‘Oh My Love’ er in 2004 één was. Fuck intussen en leve de jaren 90. Je kunt bovendien maar beter door je knieën gaan om de lage noten te halen dan je boezem te laten bewerken – door een chirurg of een producer – om op tv andermans liedje te mogen zingen. Robin Proper-Sheppard, die in ‘Baby Hold On’ nog eens laat horen waarom alle meisjes met recht en reden gek op ’m zijn, zingt alleen z’n eigen liedje – altijd hetzelfde liedje. Wat een amateur! (nq)

Il Cibicida (18/04/2016, by Riccardo Marra)
Los Angeles, Londra, Bruxelles, Germania e beghe burocratiche e cambi di residenza e disorientamento. Robin Proper-Sheppard è un vagabondo con la chitarra in mano. Uno di quelli che… la geografia va considerata relativamente, ma che alla fine conta eccome nella sua ispirazione ed espiazione artistica. Robin non pubblicava un disco dal 2009, da quel “There Are No Goodbyes” che l’aveva consumato come un asciugamano vecchio. Poi, appunto, tanto vagare, fino a oggi.
Oggi Robin torna a gettare “l’ancora Sophia” ormeggiando almeno per un po’. As We Make Our Way (Unknown Harbour) è un disco che ci voleva: per lui, per noi, per certa musica densa. Perché è questo che i Sophia sanno fare da vent’anni: dare un senso alla schiuma del mare, al movimento delle onde, all’inesorabile dondolio di una barca in mezzo al nulla. Sanno suonare la solitudine i Sophia, sanno fantasticare sulla bava di luce del sole all’orizzonte e sul viaggio.
Robin salmodia da un’imbarcazione scarna, come in Don’t Ask, in cui quel “…everybody running from something”, ripetuto come un mantra e appoggiato s’un arpeggio morbidissimo, allieva il dolore della fuga e del risentimento. “…Unknown Harbour”, così, è un disco triste ma bello. Racconta lo spaesamento nell’attesa di sbarcare tra gli approdi di un porto sconosciuto, sensazione che, in The Drifter, è ben definita dal rock liquido e ondeggiante. Non solo malinconia però: California e St.Tropez/The Hustle sono pezzi più lividi e indispettiti dove, se splende un sole (riportato in musica da effetti elettronici e qualche aumento di frequenze), è quello che irradia il fastidio per l’ipocrisia e la superficialità.
È per questo che Robin, alla fine, preferisce stare in viaggio, muoversi continuamente, esplorare porti sconosciuti: perché, lì, si può sempre ricominciare daccapo. Nel finale pianistico di It’s Easy To Be Lonely, Robin così canta: “siamo la somma delle nostre scelte e dei nostri errori”, frase simbolo di un disco pensieroso e meteoropatico. E anche considerazione fatale sulla musica dei Sophia. Perché un giorno Proper-Sheppard si guarderà indietro, riascolterà la sua musica, e forse capirà se sarà valsa la pena tutta questa tristezza. Che oggi pare irrinunciabile.

Het Nieuwsblad (22/04/2016, by Guy Stevens)

Het heeft even geduurd voor ik het nieuwe album van Sophia volledig kon beluisteren. De grote schuldige daarvoor was Resisting. Een sterke binnenkomer om even bij te blijven hangen. Intrigerend, gitzwart en meeslepend: het is Sophia ten voeten uit. De stem van Robin ProperSheppard klinkt als vanouds vol berouw en nostalgisch, maar toch is er in de 7 jaar sinds het vorige album iets veranderd. In dit Sophia zit iets positiefs, iets hoopvols. Natuurlijk is Sophia nog altijd geen opgewekte band. De songs staan bol van verdriet en pijn en zijn ideaal voor een rustige zondagavond – gemaakt voor Duyster, zeg maar. Toch zetten onze landgenoten hier een gigantische stap vooruit. Heerlijk wegdromen is het bij nummers als Blame, St Tropez/The Hustle of het dromerige California. As We Make Our Way is nu al een stevige kandidaat voor de eindejaarslijstjes. Met optredens op Les Nuits Botanique en Pukkelpop lijkt 2016 een heel mooi jaar te zullen worden voor Sophia. De zon breekt langzaam door de donkere wolken die de band altijd omringen en daar kunnen we alleen maar heel tevreden om zijn.